KARYKATURZYSTKI. POLSKIE TWÓRCZYNIE KARYKATURY OD KOŃCA XVIII WIEKU DO 1989 ROKU
„Karykatura jest sztuką męską. Kobieta posługuje się nią rzadko, zarówno w plastyce, jak i w literaturze. Oprócz Stryjeńskiej, Berezowskiej i Magdaleny Samozwaniec nie widzę u nas kobiet, które by uprawiały ten sposób komunikowania swych spostrzeżeń o życiu” [1].
Tymi słowami historyczka i krytyczka sztuki Nela Samotyhowa, zakończyła recencję z Pierwszego Salonu Karykaturzystów Polskich, zorganizowanego w 1928 roku w Warszawie przez Związek Zawodowy Polskich Artystów Plastyków. Konstatacja krytyczki odpowiadała zapewne dominującym w tym czasie poglądom na karykaturę, jako dziedzinę sztuki znajdującą się głównie w kręgu zainteresowań artystów-mężczyzn, jak również odzwierciedlała ówczesny stan wiedzy na temat działalności kobiet w tym zakresie.
Wywiady
ROZMOWY Z ARTYSTKAMI / O ARTYSTKACH
Autor przeprowadził rozmowy z czterema karykaturzystkami i rysowniczkami: Małgorzatą Młodnicką, Elżbietą Krygowską-Butlewską, Haliną Kuźnicką, Małgorzatą Lazarek oraz spadkobiercami trzech artystek: Ireny Kuczborskiej, Anny Gosławskiej-Lipińskiej i Stefanii Cholewczyńskiej-Derwich.