„W przeciwieństwie do jaskrawych, olśniewających i nagle urywających się karier w sztuce – droga Anny Gosławskiej-Lipińskiej […] jest drogą spokojną, konsekwentną i bez blichtru, prowadzącą do pełnego, dojrzałego opanowania warsztatu. Jej prosty i od pierwszej chwili podszyty dobrodusznym humorem rysunek stanowił niemal natychmiast, ledwie okrzepła jako satyryczka, wyraźny podpis, nie do pomylenia z innym. I bez literek w rogu kompozycji każdy wiedział, spod czyjej dłoni wyszły te utwory” [1].

Słowa satyryka i rysownika Szymona Kobylińskiego, opublikowane na łamach „Expressu Wieczornego”, trafnie podsumowują fenomen Ha-Gi, jednej z najważniejszych polskich rysowniczek XX wieku.

Ha-Ga debiutowała jako rysowniczka prasowa w „Szpilkach” w 1936 roku. Od tego momentu, przez blisko czterdzieści lat, niemal co tydzień publikowała w tym piśmie dwa rysunki, z których każdy przedstawiał dialog dwóch osób ubranych według najnowszych trendów w modzie. Prace ukazujące się w „Szpilkach” przyniosły jej ogromną popularność wśród czytelników, co znalazło wyraz w wysokich miejscach, jakie zajmowała w plebiscytach na ulubionych rysowników tygodnika. Ha-Ga dała się poznać najpierw czytelnikom „Szpilek”, a później także innych tytułów prasowych, jako wnikliwa obserwatorka i twórczyni rysunkowych komentarzy obyczajowych.

Artystka stworzyła charakterystyczny typ humorystycznych rysunków – wykonanych precyzyjnie wiedzioną kreską, zazwyczaj czarnym tuszem i piórkiem na kalce – zwanych zwyczajowo hagami. Ukazywały one przeważnie rozmowę dwóch kukiełkowych postaci o dużych oczach, ubranych według obowiązujących trendów. Te miniaturowe dzieła graficznego humoru – raz złośliwego, innym razem pobłażliwego, a niekiedy wręcz abstrakcyjnego – były syntetycznym, trafnym i zamkniętym w minimalistycznej formie komentarzem, odnoszącym się najczęściej do zmian w obyczajowości ówczesnego społeczeństwa.

Rysunki Ha-Gi nawet przy pobieżnym przeglądaniu „Szpilek” zapadają w pamięć. Raz zobaczone nie pozwalają o sobie zapomnieć, a postać sygnująca je  charakterystycznym „Ha” staje się natychmiast rozpoznawalna. Każde kolejne spotkanie z nimi nie pozwala obojętnie przerzucić strony pisma – wzrok samoczynnie wędruje ku uproszczonej kompozycji, ukazującej rozmawiające ze sobą, modnie ubrane postaci, a następnie rodzi się ciekawość związana z treścią rozmowy. Spojrzenie kieruje się więc na podpis, czasem mniej lub bardziej udany, zazwyczaj zabawny, niekiedy ironiczny, a nieraz także absurdalny [2].

Rysowniczkę najbardziej interesowały relacje damsko-męskie, stąd w jej pracach bez trudu można odnaleźć tematy romansów, zdrad, kłótni i tarć w małżeństwie, rozwodów, narzeczeństwa, pierwszych miłości, rozstań, powrotów i rozterek miłosnych. Poza tym Ha-Ga podejmowała szeroki zakres innych zagadnień, dotyczących m.in. sposobów spędzania urlopu, mody, wizyt u lekarza, pracy, zakupów, a także wielu absurdów życia w PRL-u. Sporadycznie, zwłaszcza pod koniec lat 30. i w latach 40., komentowała w swoich hagach wydarzenia polityczne.

Siła rysunków Ha-Gi wynikała w dużej mierze z ich tematyki, ściśle związanej z życiem codziennym ówczesnego społeczeństwa. Czytelnicy wielokrotnie mogli dostrzec w nich własne odbicia, pełne wad i zalet. Ha-Ga nie unikała przy tym stereotypów. Ponadto była wnikliwą obserwatorką i dostrzegała to, co wielu mogło umykać. Wszystko to przedstawiała z humorem, a niekiedy i z satyrycznym zacięciem. Jednak warto pamiętać, że to nie tylko tematyka jej prac była źródłem komizmu. Drugim ważnym elementem był sposób, w jaki coś zostało przez nią narysowane. Komizm w rysunkach Ha-Gi wynikał często z uproszczonych, sztywnych, „kukiełkowych” ciał bohaterów, a także z ich twarzy – zwłaszcza szeroko otwartych oczu. Pojawiał się również w schematycznie zarysowanym tle oraz w kontrastowych zestawieniach elementów kompozycji. Przykładem jest zestawienie uproszczonego wyglądu postaci z precyzyjnie opracowanymi detalami strojów i ich deseni.

Poza tradycyjnymi hagami Ha-Ga tworzyła również hagi kolorowe, do których oprócz piórka i tuszu używała gwaszu i akwareli. Rysowała je na papierze, a nie na ulubionej kalce technicznej. Prace te zajmowały w „Szpilkach” zazwyczaj najlepsze miejsca, czyli pierwsze lub ostatnie strony numeru [3].

Ha-Ga tworzyła także karykatury portretowe, z których obecnie jest najmniej znana. Rysowała je głównie na początku swojej działalności, o czym świadczą zachowane w szkicownikach z czasów studiów udane, choć będące formą studium, karykatury takich postaci jak minister Józef Beck, Benito Mussolini, Winston Churchill czy generał Franco. W kilku numerach przedwojennych i powojennych „Szpilek” ukazały się z kolei jej rysunki z karykaturami ówczesnych polityków, m.in. ministra Józefa Becka, Adolfa Hitlera czy prezydenta USA Harry’ego Trumana. Talent Ha-Gi w zakresie karykatury portretowej potwierdzają również jej autokarykatury oraz rysunki przedstawiające bliskich i przyjaciół, m.in. męża Eryka Lipińskiego, rsownika i pisarza Mieczysława Piotrowskiego, ilustratorkę Olgę Siemaszko oraz ilustratorkę, malarkę i projektantkę mody Irenę Kuczborską.

Ha-Ga poza satyrą rysunkową poświęciła wiele uwagi ilustracji do literatury dziecięcej. Jej prace publikowały głównie czasopisma „Świerszczyk”, „Świerszczyk-Iskierki” i „Płomyk”. Ponadto zilustrowała wiele książek, m.in. Zosia Samosia, Cuda i dziwy, Smyku-smyku na patyku, Opowiedział dzięcioł sowie, Wiosenny list, Zapomniana piosenka, Dzień Malejki, Wyładunek z przeszkodami oraz Bajki La Fontaine’a. Zrealizowane przez nią ilustracje do książek, m.in. Jana Brzechwy i Juliana Tuwima, uznaje się dziś za dzieła kanoniczne, które na stałe wpisały się w historię polskiej powojennej ilustracji dla dzieci.

Olbrzymi dorobek Ha-Gi w zakresie rysunku prasowego i karykatury, jej wieloletnia, regularna współpraca z najważniejszym powojennym tygodnikiem satyrycznym „Szpilki", wnikliwość i orgomny zmysł obsewacji przemian w życiu społeczno-obyczajowym, wreszcie talent plastyczny, pozwalają uznać ją za najważniejszą polską rysowniczkę drugiej połowy XX wieku.