„W latach pobytu na emigracji wraz z mężem godnie reprezentowała polską sztukę, wnosząc istotny wkład w dzieje rysunku prasowego w Danii” [1].

Tak o Barbarze Łabużek pisał, tuż po jej śmierci w 2013 roku, Eugeniusz Kruszewski, dyrektor Instytutu Polsko-Skandynawskiego. Małżeństwo Piotra i Barbary Łabużków, posługujących się od końca lat 50. XX w. wspólnym pseudonimem BARO, zapewne znane jest dziś lepiej w Danii niż w Polsce. Przyczyniła się do tego emigracja artystów, którzy w 1957 roku, podczas podróży do Stanów Zjednoczonych, zdecydowali się opuścić statek w Kopenhadze. Od tego momentu to Dania stała się ich nową ojczyzną [2].

Barbara i Piotr poznali się na studiach w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, które rozpoczęli tuż po wojnie. Marzyli o tym, że po ich ukończeniu będą mogli poświęcić się malarstwu, lecz trudne warunki bytowe sprawiły, że musieli podjąć pracę [3]. Swe zainteresowania skierowali więc ku grafice książkowej i prasowej, której rozwój w tym czasie był ściśle związany z intensywnie odradzającym się po wojnie ruchem wydawniczym. Do malarstwa nigdy już nie wrócili, w grafice i rysunku odnaleźli spełnienie ambicji twórczych.

Czytelnik, który uważnie przegląda rysunki publikowane w dwóch odrodzonych po wojnie tygodnikach satyryczno-humorystycznych – „Musze” i „Szpilkach” – natknie się z pewnością na niewielkie szkicowe kompozycje, utrzymane w konwencji realistycznej, rysowane w sposób oszczędny i uproszczony, sygnowane tajemniczym pseudonimem Modesta. To właśnie w ten sposób podpisywała swe prace Barbara Łabużek. Jej rysunki – w których umiejętnie stosowała strategie wizualne karykatury, odpowiednio je dozując – mimo niewielkiego formatu zawierały w sobie wiele treści, stając się niekiedy ironicznym komentarzem do ówczesnych realiów politycznych i społecznych.

Artystka w swych pracach poruszała różnorodne tematy, zarówno te dotyczące życia społecznego i obyczajowego, jak również, choć znacznie rzadziej, bieżącej polityki, głównie międzynarodowej. Rysunki Modesty wyrażały najczęściej krytykę m.in. wobec zbyt liberalnej polityki w stosunku do odradzających się w Niemczech Zachodnich dawnych tendencji nacjonalistycznych; piętnowały korupcję i hipokryzję w handlu; ukazywały absurdy życia codziennego w gospodarce niedoboru, gdzie oficjalne komunikaty rozmijały się z rzeczywistością; a także w sposób humorystyczny – niekiedy za pomocą zabawnej gry słów – komentowały realia społeczne. Dobrym przykładem ostatniego typu prac może być opublikowana w 1949 roku w tygodniku „Mucha” kompozycja System trójkowy, przedstawiająca kobietę z trojaczkami, która staje się ironicznym symbolem „szybkiego” rozwoju demograficznego, podobnie jak tytułowy „dom szybkościowy”, wznoszony przez stojących obok robotników, staje się symbolem pośpiechu i produkcji „na ilość”.

Wspomniana tematyka, często obecna w pracach Modesty, pozwala uznać jej proste, oparte na linearnym rysunku i krótkiej, dowcipnej puencie kompozycje za formę propagandowego dyskursu wizualnego, w którym satyra pełniła rolę narzędzia kontroli społecznej i ideologicznej. Posługując się językiem humoru i strategiami wizualnymi karykatury, artystka w sposób sugestywny utrwalała u odbiorców pism satyrycznych pożądane wzorce zachowań ówczesnych obywateli, wśród których ważne miejsce zajmowały m.in. niechęć i potępienie wobec zachodniego imperializmu, afirmacja uczciwości obywatelskiej oraz krytyka drobnomieszczańskich nadużyć.

Mniej więcej od połowy lat 50. na łamach „Szpilek” zaczęły pojawiać się niewielkie kompozycje – formalnie jeszcze bardziej uproszczone i rysowane nieco grubszą, płynną linią – podpisywane przez ich autorkę imieniem Barbara. Był to nowy typ rysunków humorystycznych Modesty, w których poruszała już wyłącznie zagadnienia społeczno-obyczajowe. Niestety, ich obecność w czasopiśmie okazała się bardzo krótkotrwała – z jego łamów zniknęły w 1957 roku, wraz z decyzją autorki o wyjeździe z Polski.

Po emigracji los okazał się bardziej łaskawszy dla jej męża Piotra, który w Danii przez wiele lat współpracował jako rysownik z kilkoma czasopismami, m.in. „Information”, „Berlingske Tidende”, „Politiken”, „Det Frie Aktuelt”. Projektował także plakaty oraz był wykładowcą w Wyższej Szkole Graficznej w Kopenhadze [4]. Jego prace prezentowano na kilku wystawach, w tym również w Muzeum Karykatury w Warszawie. W przypadku Barbary ostatnie uchwytne ślady jej twórczości, niebudzące wątpliwości co do autorstwa rysunków, odnaleźć można w tygodniku „Szpilki” z 1957 roku.

Pomimo jej zasług dla rozwoju odrodzonego po wojnie polskiego rysunku satyrycznego oraz intensywnej współpracy z pismami satyrycznymi – głównie w drugiej połowie lat 40. i na początku lat 50. – jej postać oraz przedemigracyjna działalność rysownicza pozostają dziś w Polsce nieznane.