„Zajmuje ją wszystko – od polityki po intymną stronę życia, a jej rysunki wyróżnia precyzja formy połączona z celną pointą. Często operuje intensywnym kolorem, takim jakim posługuje się pop-art. Jej słowne komentarze są równie dowcipne jak strona wizualna rysunku" [1].

Twórczość Haliny Sibińskiej stanowi wyjątkowe świadectwo tego, jak groteska może stać się formą krytycznej analizy rzeczywistości. Jej rysunki – zarówno czarno-białe ilustracje towarzyszące felietonom, jak i barwne okładki czy krótkie komiksy – tworzą spójny język wizualny, w którym deformacja przybiera rolę narzędzia poznawczego, służącego do demaskowania prawdziwej natury zjawisk i ludzi.

Sibińska, jak zauważono w poświęconym jej  felietonie Satyra prawdę Ci powie, chętnie podejmowała tematykę społeczno-obyczajową, szczególnie tę dotyczącą sfer intymnych. Ze względu na preferowane tematy, w wielu jej rysunkach pojawiały się kobiety, ukazane często w sposób przesadny, zaburzający proporcje ich ciał (m.in. A panienki na seksy?). Bohaterki jej kompozycji miały wydatne biusty, wydłużone nogi i mocno zarysowane biodra. Przedstawianie ich w taki sposób, jak należy przypuszczać, miało służyć demaskacji męskich fantazmatów oraz patriarchalnych wyobrażeń o kobiecości. Śmiech, który wywołują te karykatury także dzisiaj, jest więc śmiechem nie tyle z samych kobiet, co raczej ze stereotypowego postrzegania przez mężczyzn kobiet i kobiecości.

Choć niewątpliwie w twórczości Sibińskiej dominowały tematy społeczno-obyczajowe, artystka sięgała również po tematy z zakresu polityki. Koncentrowała się wtedy jednak na uniwersalnych mechanizmach władzy, a nie na bieżących wydarzeniach. W takich ujęciach wyłaniająca się z jej prac groteska służyła nie tyle żartowi, ile odsłanianiu struktur rządzących zbiorowością. Szczególnie wyrazisty w jej pracach był motyw zwierząt, które stanowiły alegorię społeczeństwa. Kondukt żałobny owiec odprowadzających w trumnie wilka to przykład niezwykle celnej metafory bezrefleksyjnego tłumu, podatnego na manipulację i pozbawionego sprawczości. Nadawanie zwierzętom cech ludzkich stało się u Sibińskiej nie tylko zabiegiem humorystycznym, lecz przede wszystkim narzędziem analizy kondycji ludzi i ich zachowań.

Od strony formalnej najbardziej charakterystycznym elementem jej stylu jest dynamiczna, nieco rozedrgana linia, żywa paleta barw i bezkompromisowe wykorzystywanie strategii wizualnych karykatury, tj. deformacji, kontrastu i wyolbrzymienia. Przesada w jej kompozycjach – przejawiająca się zarówno w ekspresji twarzy i ciał, jak również w sposobach ukazywania sytuacji – nie jest jedynie artystyczną manierą. To sposób opowiadania o świecie, surowy lecz pozbawiony okrucieństwa.

Rysunki Sibińskiej publikowane w „Karuzeli”, z którą związała swą twórczość w zakresie karykatury i rysunku satyrycznego, są czymś więcej niż tylko satyrą. To wizualna antropologia śmieszności i źródło do badań tego, co w człowieku słabe, naiwne, śmieszne, ale także uniwersalne.