„Podobnie jak w życiu, stosunek artystki do własnej twórczości znamionowała spontaniczność pozbawiona celebracji, konieczności porządkujących programów i manifestów, a mająca w sobie coś z radosnej zabawy, ze znajdywania potwierdzeń postawy człowieka. Z kolei żywość reagowania, wielokierunkowość zainteresowań, potrzeba i umiejętność angażowania się w sprawy aktualne czy włączania się w większe zespołowe przedsięwzięcia prowadziły do podejmowania różnych poszukiwań i decyzji artystycznych w zakresie odmiennych dyscyplin – od karykatury i satyry w czasopismach po scenografię, malarstwo ścienne czy wzornictwo” [1].

Tak scharakteryzowano Irenę Kuczborską, zwaną przez najbliższych Inką, w tekście opublikowanym w folderze jej pośmiertnej wystawy, zorganizowanej w Warszawie w 1973 roku przez Związek Polskich Artystów Plastyków. Choć Inka po wojnie zajmowała się głównie ilustracją dziecięcą i projektowaniem ubioru, to właśnie rysunek satyryczny był dziedziną, która zainteresowała ją jeszcze podczas studiów w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Najlepiej świadczy o tym jej współpraca z „Cyrulikiem Warszawskim”, jednym z najważniejszych tygodników satyrycznych dwudziestolecia międzywojennego.

Można zaryzykować twierdzenie, że zainteresowanie tą dziedziną twórczości odziedziczyła w genach po swoim ojcu, Stanisławie Kuczborskim oraz po braciach swojej babki Klotyldy z Gierymskich Kuczborskiej, Aleksandrze i Maksymilianie. Choć Inka nie miała okazji dobrze poznać ojca – utalentowanego karykaturzysty, rysownika, malarza i współzałożyciela kabaretu „Zielony Balonik”, zmarłego w 1911 roku w wieku zaledwie 30 lat – w swojej działalności artystycznej wielokrotnie udowadniała, że była godną kontynuatorką rodzinnej tradycji.

Już pierwsze publikowane w prasie rysunki wskazują, że nie tylko posiadła zdolność do syntezy, lecz także – dzięki stosowanym deformacjom postaci – potrafiła w swoich pracach osiągnąć niespodziewany efekt komiczny. Początkowo dość skromnie zaznaczyła swoją obecność na łamach „Cyrulika Warszawskiego”, gdzie przygotowywała niewielkie ilustracje do dłuższych tekstów lub żartów słownych. Inkę interesowały głównie tematy obyczajowe. W swoich pracach, podpisywanych – na wzór ojca – literą „Q”, przedstawiała m.in. relacje damsko-męskie, przemiany w życiu kobiet, dyskusje między przedstawicielami społeczności żydowskiej oraz reprezentantami różnych warstw społecznych, a niekiedy także bieżące tematy gospodarcze czy polityczne. Z czasem, od 1932 roku, na łamach pisma zaczęły pojawiać się jej rysunki autonomiczne, zajmujące całe strony. Publikowano je w sąsiedztwie prac m.in. Jerzego Zaruby, Mai Berezowskiej, Mieczysława Piotrowskiego, czy jej kolegi ze studiów Feliksa Topolskiego. W „Cyruliku” opublikowała również kilkanaście reklam teatrzyku Banda. Znacznie mniej uwagi poświęcała karykaturze politycznej, choć i te tematy pojawiały się w jej dorobku (w „Cyruliku” ukazały się m.in. Szczęśliwy książę, Armaty się nudzą, Deutschland, Deutschland über alles! – na ostatnim rysunku przedstawiła karykaturę portretową Hitlera).

Trzeba przyznać, że choć dla Inki rysunek satyryczny nigdy nie był główną formą wypowiedzi, to zamiłowanie do groteski i pogodne poczucie humoru chętnie przenosiła na inne dziedziny. Potwierdzają to projekty plakatów oraz ilustracje do książek dla dzieci. Najbardziej dobroduszne poczucie humoru ujawniło się w wykonanych przez nią subtelnych ilustracjach z 1957 roku do Pchły Szachrajki Jana Brzechwy.

Twórczość Inki nie ograniczała się jednak do szeroko rozumianej grafiki projektowej, za sprawą której kształtowała gust estetyczny czytelników prasy i książek. Kuczborska była bowiem – obok Jadwigi Grabowskiej – jedną z osób odpowiedzialnych za styl, elegancję i szyk polskich kobiet. To ona kreowała trendy modowe, współpracując przez lata jako dyrektorka artystyczna w Zakładzie Wzornictwa Mody "Modny Strój" [2]. 

Można więc o niej powiedzieć, że była artystką wszechstronną, wielokierunkową, która nie bała się podejmować różnych tematów, eksperymentować z technikami i łączyć wiele różnorodnych, niekiedy bardzo odległych od siebie dziedzin sztuki. Uchodziła przy tym – jak wspominają osoby, które ją znały i pamiętają – za osobę przebojową, towarzyską, obdarzoną dużym poczuciem humoru i zmysłem obserwacji, potrafiącą celnie puentować zaobserwowane sytuacje.