„Kiedy poszukuję w twarzy tych stałych cech, które ją określają, tych które w zmiennej twarzy aktora pozostają mimo wszystko niezmienione, wgłębiam się w osobowość nie znaną mi przecież poza sceną, staram się utrwalić ją na papierze – myślę wtedy i szukam metod pracy. Pomaga mi bardzo metoda mego ojca, filozofa i przyrodnika, a także matematyka, metoda którą stworzył i nazwał metodą niezmienników i przekształceń. W całym otaczającym nas świecie, będącym w ciągłym ruchu pewne elementy lub wzajemne układy elementów są mniej zmienne od innych. Zjawisko to obserwujemy w przyrodzie i w układach społecznych. Szukam więc tych cech niezmiennych, które tworzą osobowość aktora, a gdy je odnajduję przekładam na język plastyczny i tak powstaje rysunek twarzy zniekształconej – w stosunku do jej anatomicznych cech – a jednak podobnej. Taki portret można nazwać też karykaturą albo «wariacjami na temat»” [1].

Przywołane słowa Izabelli Kulczyńskiej wypowiedziane w jednym z wywiadów, wskazują, że w poszukiwaniu własnych rozwiązań i systemu pracy inspirowała się metodami wypracowanymi przez jej ojca, lwowskiego profesora botaniki. Niewykluczone, że wpływ na jej zainteresowanie karykaturą i rysunkiem satyrycznym, miał panujący w jej rodzinnym domu artystyczny klimat. Kulczyńska dorastała bowiem w domu gwarnym i wesołym, a to za sprawą swego ojca prof. Stanisława Kulczyńskiego, u którego spotykała się lwowska bohema artystyczna i elita intelektualna związana z tamtejszym uniwersytetem. Według wspomnień artystki, bywali w nim także ludzie zawodowo zajmujący się humorem i rozśmieszający międzywojennych obywateli, czyli słynni lwowscy komicy Tońko i Szczepcio [2].

Niewykluczone, że Izabella talent rysowniczy, przynajmniej w pewnym stopniu, odziedziczyła po ojcu, który nie tylko interesował się sztuką i był przyjacielem wielu artystów, między innymi Leona Chwistka, lecz także sam w młodości rysował, głównie… pająki. Jego rysunki musiały być na tyle dobre i poprawnie skomponowane, że wykorzystywano je jako ilustracje w książkach jego ojca, Władysława Kulczyńskiego, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, zoologa i arachnologa [3].

Izabella już jako dziecko nie rozstawała się z kredkami i papierem. Rysowała w sposób prześmiewczy paniusie spotykane na ulicy, a także gości odwiedzających jej ojca w rodzinnym domu. Rysunki te, jak wspominała, budziły wiele wesołości wśród portretowanych osób. Swój talent w zakresie karykatury rozwijała także podczas okupacji, rysując najpierw sowieckich, a następnie niemieckich żołnierzy, polityków, dygnitarzy i ich żony, także w wyraźnie prześmiewczy sposób [4].  

Jako profesjonalna rysowniczka prasowa debiutowała w 1955 roku w czasopiśmie „Teatr”. Zajmowała się licznymi dziedzinami grafiki użytkowej, m.in. ilustracją (głównie książek naukowych i popularnonaukowych), plakatem, projektowaniem reklam, książek, podejmując w tym zakresie współpracę z wieloma wydawnictwami. W swych pogodnych i lekkich rysunkach satyryczno-humorystycznych komentowała najczęściej kwestie społeczno-obyczajowe, choć zdarzało się niekiedy, że poświęcała uwagę tematom z życia politycznego. Biorąc pod uwagę formę jej rysunków, można zauważyć, że na przestrzeni lat jej styl ewoluował i ulegał licznym przemianom. Początkowo swe prace budowała za pomocą prostej, precyzyjnie wiedzionej linii, ograniczając szczegóły pojawiające się w kompozycji. Niekiedy do tych uproszczonych kompozycji rysowanych piórkiem i tuszem, dodawała intensywne, płasko kładzione kolory, wypełniające między innymi tło kompozycji. Z czasem, mniej więcej od lat 70., kreska pojawiająca się w jej pracach stała się bardziej miękka, ekspresyjna i wijąca, a kompozycje, choć nadal uproszczone, obfitowały w więcej szczegółów. Ponadto artystka do rysunków wprowadziła więcej koloru i wzbogaciła znacząco paletę barwną. Lata 80. i 90. to znów dążenie do uproszczeń i syntezy przejawiających się głównie w rezygnacji ze szczegółów. Warto dodać, że Kulczyńska w wielu swych rysunkach prasowych i ilustracjach wykazywała predylekcję do stylizacji, inspirując się historycznymi stylami i nurtami w sztuce (m.in. cykl Kociak w ciągu dziejów).  

Pewnym szczególnym polem działalności artystki stał się od około połowy lat 70. aktorski portret charakterystyczny. Pytana wielokrotnie o źródło zainteresowania tym zagadnieniem artystka odpowiadała:

„Wyznawałam już, mówiąc o swej pracy, że pociągają mnie rzeczy trudne. Portret jest dziedziną plastyki bardzo trudną, a portret aktorski, chyba jeszcze trudniejszą. Twarz aktorska jest jakby zwielokrotnieniem ludzkiej osobowości. Aktor zawiera w sobie zarówno prywatnego siebie samego, jak i grane przezeń postacie. Twarz aktorska wraz z jej mimką, charakteryzacją, stylizacją - jakżeż jest rozmaita. A jednak każdy aktor jest jedyną w swej istocie osobowością, człowiekiem, którego możemy się domyślać przez grane role. Dla mnie aktor jako model jest mniej interesujący, gdy znam go prywatnie. Pasjonuje mnie natomiast «określenie» na papierze twarzy znanej mi tylko z kreowanych postaci” [5].

Nie mniej ciekawa wydaje się zróżnicowana forma tych portretów, które finalnie powstawały jako kompilacja wielu szkiców, uprzednio wykonanych przez artystkę zarówno podczas wizyt w teatrach, jak i przed telewizorem. Formalne i techniczne zróżnicowanie portretów było wynikiem obserwacji Kulczyńskiej, która twierdziła, że aby wydobyć istotę modela, każda twarz wymaga innych środków plastycznych. Artystka uzasadniała to w następujący sposób:

„Bardzo chcę, aby te portrety były charakterystyczne, ale nie naturalistyczne. Pragnę, aby nie było kłopotów z rozpoznaniem osoby, ale też aby portret nie był fotograficznym odbiciem podobieństwa. Pragnę aby kreska i kolor  posłuszne mojej ręce, zapisywały na papierze jednostkowe cechy człowieka – jedynego w swoim rodzaju. Każda twarz wymaga innych środków plastycznych. Jedna wyraża się najpełniej w kresce grubej, w gęstym kolorze, inna wymaga cienkiej, finezyjnej kreseczki, czy też zawijasów i kunsztowności, koloru lekkiego, pastelowego” [6].

Pomimo niewątpliwego wkładu Izabelli Kulczyńskiej w rozwój polskiej ilustracji prasowej i książkowej, rysunku prasowego, karykatury i portretu charakterystycznego, artystka pozostaje znana obecnie tylko wąskiej grupie specjalistów, zajmujących się badaniami nad historią i rozwojem szeroko rozumianej polskiej grafiki użytkowej. Najlepszym dowodem na to, że została zapomniana, jest opublikowany na popularnym portalu Wikipedia biogram jej ojca Stanisława, w którym, w zakładce rodzina, można znaleźć informacje o jego synu Piotrze, reżyserze i wykładowcy Akademii Teatralnej w Warszawie, żonie Marii Kulczyńskiej z domu Lang, działaczce społecznej i politycznej oraz o jego bracie i siostrze, których autor wpisu wymienia z imienia oraz wskazuje daty ich życia i sprawowane przez nich funkcje. Jedynie w przypadku Izabelli, pojawia się informacja, że prof. Kulczyński miał córkę, której imienia już nie wspomniano. Działalność Kulczyńskiej oraz pozostawione przez nią w prasie liczne rysunki, karykatury, ilustracje oraz inne przejawy jej działalności w zakresie grafiki użytkowej wciąż czekają na swoje odkrycie.