„Była znakomitą specjalistką w swoim fachu. Kierowała pracownią graficzną, a jej głównym zadaniem było cotygodniowe łamanie numeru, czyli to, co dziś nazywamy layoutem i do czego używamy komputera. Wtedy wszystko robiło się ręcznie. Trzeba było obliczyć ilość tekstu w maszynopisie, następnie dobrać czcionkę i przy pomocy linijki zecerskiej rozmieścić tekst na makietach […]. Do tego dochodziły jeszcze zdjęcia, które należało skadrować a następnie zamarkować dla nich miejsce […]. Gdyby tego było mało, to jedną z charakterystycznych cech layoutu „Świata” stanowiły winiety – ozdobne tytuły, które mama precyzyjnie wymalowywała cieniutkim pędzelkiem z taką dokładnością, że wyglądały jak wydrukowane" [1].

Opis poszczególnych etapów pracy Jadwigi Lipowskiej na stanowisku redaktora graficznego pochodzi z książki Jeszcze będzie przepięknie, napisanej przez jej syna Tomka Lipińskiego, muzyka i kompozytora. Podjęcie przez Lipowską tej bardzo angażującej funkcji w wydawnictwie wynikało – jak pisze jej syn – z trudnej sytuacji życiowej oraz z faktu, że Jadwiga musiała samodzielnie zatroszczyć się o utrzymanie siebie i syna. Etatowa praca na stanowisku redaktora graficznego, co prawda zapewniała jej stały dochód, jednak wymagała ogromnego zaangażowania i poświęcenia, do tego stopnia, że najczęściej nie starczało już czasu na własną twórczość. Lipowskiej udawało się jednak wygospodarować chwilę na działalność artystyczną – choć zapewne było to dla niej zadanie karkołomne – o czym świadczą dziś zilustrowane przez nią książki oraz rysunki publikowane w prasie.

Pierwszą dziedziną, od której Lipowska właściwie rozpoczęła swoją publiczną działalność artystyczną, była satyra rysunkowa. Ze „Szpilkami” związana była co prawda już od 1946 roku, jednak początkowo pracowała w redakcji jako sekretarka. Jej rysowniczy debiut na łamach tego popularnego tygodnika miał miejsce dopiero w 1953 roku, kiedy prawie kończyła studia na warszawskiej Akademii Sztuk Plastycznych. Warto wspomnieć, że do podjęcia nauki na wyższej uczelni artystycznej, zachęcił ją w 1948 roku utalentowany grafik i plakacista Tadeusz Trepkowski, zachwycony jej talentem, który objawił się podczas przygotowań do Wystawy Ziem Odzyskanych [2].

Lipowska w rysunkach publikowanych w „Szpilkach” skupiała się głównie na tematyce społecznej i obyczajowej. Bohaterami jej prac byli najczęściej zwykli obywatele, zmagający się z absurdami codzienności PRL-u oraz trudami wynikającymi z rozbudowanej biurokracji czy gospodarki niedoboru. To oni tworzyli barwny świat ówczesnej rzeczywistości, pełen drobnych napięć, komicznych nieporozumień i małych triumfów. Rysowniczka – mimo dostrzegalnych w jej kompozycjach wyolbrzymień i deformacji – ukazywała swoich bohaterów w sposób życzliwy, komentując ich zachowania z pobłażliwym uśmiechem i wydobywając z nich uniwersalne cechy ludzkiej natury.

Cechą charakterystyczną rysunków Lipowskiej była oszczędna forma graficzna. Proste, choć nieco rozedrgane i tylko pozornie nieprecyzyjnie prowadzone linie, brak cieniowania oraz minimalistyczne tło, pozwalały skupić uwagę odbiorcy na gestach i mimice postaci. Karykaturalnie ujęte sylwetki – często o uproszczonych kształtach, z przerysowanymi nosami i wyrazistymi minami – wzmacniały komizm przedstawionej sytuacji. Stylistyka jej rysunków, pomimo trwającej od 1954 do 1957 roku współpracy ze „Szpilkami”, nie uległa znaczącym przeobrażeniom. Czasami jedynie do swoich niewielkich, uproszczonych kompozycji rysowanych tuszem i piórkiem dodawała subtelny kolor. Tego typu rozwiązania stosowała także w przypadku innych czasopism, na przykład tygodnika „Świat”, w którym ukazywały się niekiedy jej kompozycje o charakterze satyryczno-humorystycznym.

Współpraca Lipowskiej z prasą nie ograniczała się jednak do czasopism satyryczno-humorystycznych. Innym typem jej rysunków, o których warto wspomnieć, były ilustracje przygotowywane od lat 60. do różnych tekstów publikowanych m.in. w tygodniku „Kobieta i Życie”. W tego rodzaju pracach artystka posługiwała się rysunkiem opartym na ekspresyjnej linii i ograniczonej, lecz wyrazistej kolorystyce. Ilustracje, budowane za pomocą energicznych pociągnięć piórka i pędzla, wprowadzały do jej kompozycji niezwykły dynamizm, którego brak w statycznych, nieco topornych rysunkach o tematyce satyrycznej. Tym, co niewątpliwie łączyło jej satyry z omawianymi ilustracjami, było stosowanie uproszczeń w kompozycji oraz umiejętne dozowanie karykaturalnych deformacji.

Twórczość Jadwigi Lipowskiej w zakresie karykatury i rysunku satyrycznego, choć dla niej samej stanowiła raczej działalność poboczną, zasługuje na uwagę i przypomnienie. Artystka stworzyła bowiem typ „ciepłej” i inteligentnej satyry obyczajowej, ukazującej codzienność zwykłych ludzi w realiach Polski Ludowej. Jej niewielkie „scenki codzienności”, łączące humor sytuacyjny, komentarz społeczny i krytykę systemu z elementami subtelnej groteski, stanowią dziś cenny dokument epoki oraz źródło wiedzy o absurdach ówczesnej rzeczywistości, ludzkich przywarach, mentalności minionego czasu i przemianach w sposobie tworzenia rysunków prasowych.