„Słowo graficzno-artystyczne zmaga się z «bełkotem» szarego dnia. Tworzy tarczę notatnika naszej teraźniejszości. Ten pamiętnik to książeczka ironii i refleksji. «Jolka» jest energiczna i dynamiczna. Przecina skalpelem pomysłów mroczne życiorysy codzienności. Kreska wsysa i wysysa pychę, nieśmiałość, kpinę, nonszalancję, rytmikę uderzeń serca ludzkiego. Drgający diagram uwikłał nas w plątaninę śmiechu płaczącego, ocierającego łzy zadumy. Intelekt broni się, jest zadziorny i psychodeliczny. «Jolka» musi być aktywna. Wybrała misję grafika poligonu czasu, w którym żyjemy. Na jej zegarze wskazówki obracają się na wszystkie strony materii ziemskiej” [1].

Tak twórczość Jolanty Kościeleckiej w zakresie rysunku satyrycznego scharakteryzował Jan Wiktor Kwiatkowski, w folderze jej indywidualnej wystawy prezentowanej w Warszawie w 1990 roku. Oficjalna przygoda artystki z rysunkiem prasowym rozpoczęła się w 1985 roku, kiedy to debiutowała jako rysowniczka w „Sztandarze Młodych”. Jednak, jak sama stwierdziła, rysunkiem i malarstwem zajmowała się od najmłodszych lat, a debiut i pierwsze nagrody „zaliczyła” już w przedszkolu: „Rysuje i maluje od najmłodszych lat. W przedszkolu zdarzało się jej malować nawet na ścianach. Z tego okresu pochodzi jej I-nagroda i debiut w prasie – w konkursie rysunkowym dla dzieci w «Kobiecie i Życiu». Również w szkole była niepoprawna – rysowała pod ławką karykatury nielubianych profesorów” [2].

Należy założyć, że czas debiutu Kościeleckiej przypadający na połowę lat 80., znacząco wpłynął na wybór tematów, które poruszała w swych pracach. Najsilniej uwidoczniło się to oczywiście w jej rysunkach poświęconych ówczesnej polityce oraz przemianom związanym z tak zwaną transformacją ustrojową. Niektóre z jej prac, jak chociażby kompozycja pt. Oddam w ajencję, budziły skojarzenia ze sztuką plakatu, oddziałując na widza swą minimalistyczną i symboliczną formą. Poza zagadnieniami związanymi z polityką Kościelecka chętnie komentowała w swych rysunkach zagadnienia związane z życiem społecznym i obyczajowym, także ulegającym silnym przemianom pod wpływem zachodzącej transformacji. W jej repertuarze nie brakowało także prac czysto humorystycznych, które wykonywała chociażby dla „Sztandaru Młodych”, także w formie krótkich komiksów.  

Od strony formalnej jej rysunki wykonane najczęściej piórkiem i tuszem, oparte były na silnym skrócie plastycznym i myślowym. Artystka, jak należy przypuszczać, celowo uproszczała formę i precyzyjnie dobierała bohaterów kompozycji oraz towarzyszące im atrybuty. Celem proponowanych przez nią rozwiązań plastycznych było podkreślenie i uwydatnienie zawartego w rysunku przekazu i celne uchwycenie istoty przedstawianego zjawiska lub postawy ludzkiej.

W nieco szkicowych pracach Kościeleckiej, utrzymanych w konwencji realistycznej, darmo szukać silnej deformacji czy wyolbrzymień, tak charakterystycznych dla sztuki karykatury. Ich miejsce zastępuje lekka ironia i subtelna gra znaczeń, które sprawiają, że jej rysunki stanowią raczej formę refleksji, a niekiedy także narzędzie krytyki i łagodnego upomnienia.