Dzieła Potockiej powstały prawdopodobnie między 1806 a 1809 rokiem, kiedy przebywała w Warszawie. Niewykluczone, że tego typu rysunków mogło powstać w tym czasie więcej oraz, że inspiracją dla nich były spotkania i towarzyszące im zabawy, organizowane u wuja Laury, Stanisława Kostki Potockiego, jak również u innych arystokratycznych rodzin. O tym, że atmosfera panująca podczas spotkań sprzyjała tworzeniu tego typu kompozycji świadczy opublikowany we wspomnieniach Leona Dembowskiego list jego siostry Cecyli Grabowskiej, w którym pisała: „11 stycznia. Wczoraj u Pani Stanisławowej Potockiej nous avon arrangé des tableaux. Ja I panna Laura (Potocka) wszystkośmy ustawiały, przygotowywały i dyrygowały i wszystko się wybornie udało. Składa się ta żywa galerya z sześciu obrazów. Najpierwszy: une femme de Rubens – wyobrażała ją p. Antoniowa Potocka (późniejsza Branicka). Dalej leżąca bachantka z winnem gronem w ręku, którą z pomiędzy kwiatów śledzi Satyrek. Bachantką była p. Aleksnadrowa Potocka, a Satyrem Ludwik Kicki. Trzecim obrazem była Sybilla Dominichina, przedstawiona przez p. Sobolewską. Nieszczęściem ubrała się ona niestosownie, i zbytnia mieszanina kolorów zanadto czyniła strój jej krzyczącym. Następnie p. Antoni Potocki przedstawiał Van Dycka i prześlicznie wyglądał. Dalej une discussion de Carace przedstawiony przez Ewusię (panna Kicka) i pana Michała (Grabowski) ze wszystkich najpiękniejszy. Sala tak była urządzona, że każdy obraz przegrodzony był posągami ustawionymi z żywych osób: Lorcia en danseuse d’Herculanum, pani Gabryela (z Gutakowskich Zabiełłowa) en Psyché, ja en Vestale, a panna Teresa (Kicka) répresentait une demme faisant danser le Cupidon. Resztę Sali upiększono satyrami, wazonami, kandelabrami i rozmaitymi artystycznymi drobiazgami. Fetę tę dawano dla Francuzów. Ils paraissaient enchantés, a zapewne przez grzeczność mówili, że i w Paryżu nic podobnie pięknego spotkaćby nie można. Po obrazach nastąpiła kolacya, a towarzystwo raz w dobry humor wprawione przepędziło resztę czasu wesoło na przebieraniu się w rozmaite stroje. Jutro bal u pani Antoniowej, a pojutrze u pana Stanisława Małachowskiego” [2]. Już kilka nazwisk pojawiających się zarówno w liście Grabowskiej oraz na karykaturze Potockiej dowodzi, że hipotetycznie karykatury mogły być rysowane podczas tego typu spotkań.

Ukazane w sposób karykaturalny postaci dowodzą doskonałego zmysłu obserwacji ich autorki. Kilka precyzyjnych linii wystarcza jej, by oddać wyraz twarzy, nastrój, a nawet cechy osobowości. Nie tylko twarze, lecz także sylwetki podkreślają indywidualność modeli. Delikatne wyolbrzymienia, drobne gesty, różnorodne postawy i interakcje między postaciami tworzą pełen humoru, żywy obraz salonowego życia. Stroje i atrybuty podkreślają rangę, profesję i status społeczny bohaterów, a każdy szczegół współtworzy opowieść o ich świecie.

Każdej z postaci towarzyszą na rysunku wypowiedzi (zazwyczaj po francusku), które czasem są ironiczne a czasem pochwalne. Artur Potocki, otyły jegomość wylegujący się na szezlongu, w niewybrednych słowach chwali na przykład udane spotkanie, choć delikatny grymas zdradza, że nie wszystko poszło po jego myśli. Potocka mistrzowsko łączyła więc słowo z gestem, dowodząc, swej umiejętności operowania subtelnymi kontrastami wywołującymi komiczny efekt.

Twórczość Laury Potockiej nie ograniczała się jednak do karykatur salonowych. Wykonała także, jak już zostało wspomniane, ilustracje do Śpiewów historycznych Juliana Ursyna Niemcewicza, m.in. Kazimierz Wielki stawi swą żonę przed Władysławem Łokietkiem i Konstanty książę Ostrogski (obie zaginione, znane z miedziorytów Johanna Gottlieba Abrahama Frenzela) oraz Żal nad zgonem Stefana Potockiego i Król Michał po obraniu swem u nóg swej matki (obie zaginione, znane z miedziorytów Jana Ligbera). Dzieło wydano w 1816 roku, a następnie w 1818 i 1819. Potocka skomponowała również melodię do Władysława Łokietka i tworzyła kompozycje o tematyce alegorycznej, co potwierdza zachowany w kolekcji Biblioteki Narodowej rysunek (R.196/I) [3].