„Najlepsze są zawsze karykatury ludzi, z którymi «zjadło się beczkę soli». Można wtedy oprócz charakterystycznych dla nich cech zewnętrznych przedstawić w rysunku także ich wnętrze, charakter. Mówi się wtedy, że taka karykatura posiada «duszę»” [1].

Słowa te, w 1986 roku, wypowiedziała Małgorzata Młodnicka przy okazji swej indywidualnej wystawy we wrocławskiej Galerii GARB. Analizując twórczość Młodnickiej można stwierdzić, że jej wypowiedź znajduje potwierdzenie w wielu narysowanych przez nią karykaturach. Artystka posiadła bowiem niezwykłą umiejętność – tak pożądaną u karykaturzystów – którą jest syntetyczne uchwycenie w rysunku fizycznego i moralnego wyrazu oraz charakteru portretowanej osoby. Jej karykatury, rysowane szybko i energicznie, pomimo znacznych skrótów plastycznych i uproszczeń, w sposób wyrazisty i humorystyczny, uwydatniają znaki szczególne modela, nie gubiąc przy tym podobieństwa.

Wybór przez Młodnicką karykatury portretowej, jako wiodącej dziedziny działalności artystycznej, czyni z niej postać wyjątkową wśród polskich rysowniczek. Choć jeszcze kilka innych polskich artystek „brało" na swój rysowniczy warsztat karykaturę portretową, to jednak żadnej z nich nie udało się osiągnąć w rysunku takiej syntezy jak właśnie jej.

Wystarczy jedno spojrzenie by dostrzec, że karykatury Małgorzaty Młodnickiej powstają szybko pod wpływem równie szybkiej decyzji. Artystka potrafi jednym spojrzeniem ogarnąć całość i wybrać te cechy modela, które stanowią o jego istocie. Minimalistyczne karykatury Młodnickiej rysowane zazwyczaj cienką i pewnie wiedzioną kreską, cechuje niezwykła celność. Artystka rezygnuje z nadmiaru szczegółów i skupia się wyłącznie na istocie portretowanej postaci. Proponowane przez nią rozwiązania sprawiają, że w jej sztuce znajduje wyraz popularne hasło i idea „mniej znaczy więcej”. Sama artystka uważa, że „karykaturą trzeba się bawić, jak się nie ma na to ochoty, humoru, nastroju, to nic dobrego z tego nie wyjdzie” [2].

Efektem udanych zabaw Młodnickiej z karykaturą są setki, o ile nie tysiące, przedstawień aktorów, dziennikarzy, polityków, pisarzy, naukowców, muzyków czy artystów plastyków. W jej galerii karykaturalnych portretów można odnaleźć chociażby postaci znanych polityków, aktywnych głównie w latach 80. i 90. XX w. oraz w pierwszej dekadzie nowego tysiąclecia, m.in.: Lecha Wałęsę, Andrzeja Leppera, Adama Michnika, Tadeusza Mazowieckiego, Jana Olszewskiego czy Józefa Oleksego. Karykatura tego ostatniego, złożona w zasadzie z kilku kresek, jest chyba najbardziej wyrazistym przykładem mistrzostwa Młodnickiej w dążeniu do uchwycenia istoty ukazanej postaci w sposób prosty, dosadny, oryginalny i przy tym dowcipny. Ten minimalistyczny rysunek budzi skojarzenia z mistrzowskimi karykaturami Andrzeja Stopki, który za pomocą kilku linii potrafił stworzyć arcydzieła karykatury portretowej. Poza tymi maksymalnie oszczędnymi rysunkami prezentującymi zazwyczaj profil postaci – do których można zaliczyć karykatury aktora Cezarego Pazury; prozaika i poety Kazimierza Koszutskiego; polityka i marszałka sejmu Józefa Zycha czy dziennikarz Jerzego Turowicza – rysowniczka tworzyła karykatury cechujące się nieco większą liczbą opracowanych przez nią szczegółów fizjonomii. Przykładem takich prac mogą być karykatury premiera Tadeusza Mazowieckiego, dziennikarza i polityka Adama Michnika czy kompozytora Krzysztofa Pendereckiego. W tym nieco bardziej obfitującym w szczegóły typie karykatur artystka ukazywała swych modeli najczęściej frontalnie lub w trzech czwartych. To z kolei powodowało, że opracowanie twarzy modela, uwypuklenie jego istotnych cech charakteru i wyglądu, wymagało od niej nieco innych rozwiązań i środków.

Pewną ogólną i łatwo dostrzegalną cechą karykatur Młodnickiej jest to, że w swych rysunkach przedstawiała najczęściej wizerunek głowy lub popiersie. Sporadycznie, jak w przypadku karykatury polityka Jarosława Kaczyńskiego, ukazywała natomiast modela w półpostaci. W tego typu pracach sylwetka i postawa bohatera, potraktowana przez rysowniczkę w sposób wyolbrzymiony, miała na celu dodatkowe wzmocnienie i podkreślenie jego cech charakterystycznych.

Poza karykaturami rysunkowymi Młodnicka tworzyła karykatury rzeźbiarskie, które wykonywała pod koniec lat 70. i na początku lat 80. XX wieku. Prace te w formie pełnopostaciowych miniatur, o potraktowanych w sposób wyolbrzymiony częściach ciała, prezentowała na legnickim Satyrykonie. Figurki Młodnickiej przedstawiały konkretne osoby (m.in. rysowników Roberta Szecówkę, Antoniego Chodorowskiego, Edwarda Lutczyna, redaktora „Szpilek” Witolda Fillera, radzieckiego polityka i sekretarza KC KPZR Leonida Breżniewa), które z łatwością można rozpoznać, pomimo zastosowanego przez artystkę pełnego spektrum strategii wizualnych karykatury.

Ogromny dorobek i talent Małgorzaty Młodnickiej, jej ciągła aktywność na polu karykatury portretowej, wrodzony dar obserwacji i umiejętność uchwycenia w rysunku istoty przedstawianej postaci, sprawiają, że jest ona jedną z najważniejszych karykaturzystek, które śmiało można zaliczyć do grona niekwestionowanych mistrzyń tego gatunku i uznać za kontynuatorkę działalności wybitnych polskich karykaturzystów portretowych, takich jak Jerzy Szwajcer (Jotes) i Andrzej Stopka.