„Obdarzona rzadkim poczuciem komizmu i oszczędną kreską Maria Szmidt jest także znakomitym psychologiem, skoro na pierwszy rzut oka potrafimy rozpoznać szanownych modeli, bawiąc się przy tym świetnie” [1].

Taka wzmianka na temat twórczości Marii Szmidt, autorstwa satyryka i pisarza Henryka Jagodzińskiego, ukazała się na łamach „Wieczoru Wrocławia”, w krótkiej recenzji z jej wystawy w Galerii Karykatury GARB we Wrocławiu.

Maria Szmidt to jedna z nielicznych polskich artystek, które postanowiły sprawdzić się w niełatwej sztuce tworzenia karykatur portretowych. Jej twórczość reprezentuje typ uproszczonych i minimalistycznych kompozycji, które w Polsce z powodzeniem uprawiał niekwestionowany mistrz gatunku, Andrzej Stopka.

Przepełnione humorem rysunki Szmidt odznaczają się wyjątkową umiejętnością uchwycenia cech indywidualnych postaci przy użyciu niezwykle prostych, oszczędnych środków plastycznych. Jej karykatury, przedstawiające znane postaci – głównie z polskiego życia artystycznego, społecznego i politycznego – stanowią szerokie spektrum ludzkich typów i charakterów.

Tym, co można wskazać jako element charakterystyczny niemal wszystkich karykatur autorstwa Marii Szmidt, jest czysta, „ekonomiczna” i zazwyczaj płynnie wiedziona linia, będąca dla niej podstawowym środkiem wyrazu. Precyzyjny kontur, wykonany najczęściej kilkoma ruchami ręki, dowodził nie tylko biegłości rysunkowej artystki – doskonalącej swe umiejętności pod okiem m.in. prof. Mariana Sigmunda na Wydziale Architektury PWSSP we Wrocławiu – lecz także zrozumienia sztuki karykatury, która, według jej najstarszych definicji, polegała na uchwyceniu najbardziej charakterystycznych cech modela i przedstawieniu ich w nieco wyolbrzymiony sposób na rysunku. Celem Szmidt jako karykaturzystki, stało się więc uchwycenie charakteru i nastroju bohaterów, zaś stosowane przez nią strategie – takie jak chociażby subtelna deformacja czy przesada – miały jedynie uwydatniać cechy psychologiczne i nadawać przedstawionym postaciom ekspresji. Świadczą o tym chociażby pozbawione złośliwości i ironii karykatury Wiesława Gołasa, Wojciecha Manna, Piotra Fronczewskiego, Rudiego Schuberta czy Gustawa Holoubka, oddające ich charakter, emocje i temperament. Niekiedy, jak w przypadku karykatury Violetty Villas, artystka zręcznie łączyła karykaturalny portret i metaforę, którą w tym przypadku wprowadziła do rysunku, ukazując część ciała piosenkarki w formie kieliszka do szampana.

Choć karykatura dla Marii Szmidt stanowiła działalność poboczną, od momentu swego debiutu w tej dziedzinie w 1962 roku aktywnie uczestniczyła w wielu wystawach i konkursach w Polsce i za granicą, zdobywając niekiedy nagrody. Nie ulega wątpliwości, że artystka stworzyła własny styl karykatur, będący wynikiem połączenia w jedną całość kilku współistniejących komponentów, takich jak umiejętność doskonałej obserwacji i uchwycenia cech charakterystycznych modela, wniknięcia w jego psychikę oraz zamknięcia zaobserwowanych zjawisk w prostą, subtelną kompozycję plastyczną.

Poza karykaturą Szmidt zajmowała się także grafiką użytkową oraz projektowaniem wnętrz i mebli. To właśnie tej ostatniej dziedzinie – jak można przypuszczać – poświęciła najwięcej uwagi, o czym świadczą wykonane przez nią projekty wyposażenia do bibliotek w Dzierżoniowie, Legnicy, Wrocławiu oraz urzędów stanu cywilnego i domów kultury w dawnym województwie wrocławskim.