„Któż nie zna prześlicznych winiet, inicjałów i exlibrisów, jakimi nasza artystka, stale od lat w Monachium osiadła, zdobi takie szeroko rozpowszechnione pisma artystyczne, jak «Jugend» […]. W tych pięknych, wielkiego talentu i kultury artystycznej pracach, dominuje zawsze nuta osobista, styl własny, co sprawia, że dzieła te wśród mnóstwa innych od razu z łatwością poznajemy. Prace p. Kraszewskiej, posiadają nastrój – niewielu kreskami umie ona wydobyć moment, szczegół, dający najlepszą danego motywu charakterystykę” [1].

Tak w 1906 roku o twórczości Otolii Kraszewskiej na łamach tygodnika „Świat” pisał malarz i krytyk sztuki Władysław Wankie. Podkreślone przez niego cechy prac Kraszewskiej wskazują, że poza wypracowaniem własnego stylu artystka potrafiła niewielkimi środkami formalnymi wydobyć te momenty i szczegóły, które podkreślały charakter przedstawianego przez nią motywu czy zjawiska. Cecha ta, świadcząca o pewnej zdolności „ostrego widzenia”, była szczególnie pomocna artystce przy tworzeniu karykatur i rysunków prasowych o charakterze satyrycznym.

Najwięcej takich prac wykonała dla monachijskich czasopism „Meggendorfer Humoristische Blätter” oraz prestiżowego magazynu „Jugend”, od którego nazwę wziął ruch artystyczny określany mianem „Jugendstil”. W tym ostatnim piśmie, w latach 1896–1916, opublikowała kilkadziesiąt prac oraz opracowała trzy okładki [2]. Choć liczbowo może wydawać się to niewiele, sam fakt, że Kraszewska podjęła współpracę z tym renomowanym pismem, wyznaczającym kierunki rozwoju ówczesnej grafiki, świadczył o jej talencie i wysokim poziomie artystycznym jej realizacji.

Wśród publikowanych przez artystkę na łamach obu pism prac, można wyróżnić dwa ich podstawowe typy. Pierwszym były dekoracyjne, eleganckie ilustracje towarzyszące tekstom, w których autorka przedstawiała postacie kobiece ujęte w sposób wyidealizowany, jak miało to miejsce chociażby w opublikowanym na okładce 22. numeru „Jugend” z 1898 roku rysunku Primavera. Drugim typem były kompozycje o charakterze satyryczno-humorystycznym, w których ujawniała się predylekcja Kraszewskiej do stosowania strategii wizualnych karykatury. W tego rodzaju pracach artystka chętnie sięgała po deformację, wyolbrzymienie oraz kategorię brzydoty, które wykorzystywała głównie przy opracowywaniu sylwetek postaci i ich twarzy, świadomie zaburzając proporcje. Ponadto pierwiastek komiczny w jej pracach wprowadzały teatralne pozy bohaterów, relacje między nimi oraz ich zachowania (m.in. rys. Das Dritte Geschlecht, Vor der Himmelsthür).

O charakterze prac Kraszewskiej oraz ich tematyce pisała w „Spotkaniach z Zabytkami” Ewa Martusewicz: „Rysunki Kraszewskiej charakteryzują się humorem, często dość ironicznym, oraz wysublimowaną symboliką. Pokazują zainteresowanie artystki bieżącymi sprawami, nawiązują do literatury, muzyki, wydarzeń społecznych, ale także humorystycznie obrazują stosunki damsko-męskie. Są również prace czysto dekoracyjne czy ilustrujące towarzyszący im tekst. Artystka wyraźnie nie rywalizuje z ilustratorami, którzy specjalizowali się na łamach prasy w «salonowych scenach» […]. Jako ilustratorka czasopism pokazuje inne oblicze artystyczne niż w pracach olejnych, a mianowicie: zacięcie humorystyczne, widoczną frywolność i dosadność w kreśleniu postaci, przy czym jej prace pozostają estetyzujące i dekoracyjne” [3].

W większości karykatur i ilustracji satyrycznych, wykonywanych najczęściej tuszem i niekiedy kolorowanych gwaszem lub akwarelą, od strony formalnej dostrzegalne są wyraźne wpływy secesji, które nie pojawiają się zazwyczaj w jej malarstwie. O secesyjnym charakterze tych prac najlepiej świadczą znajdujące się w kolekcji Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu oryginalne kompozycje satyryczne Bal u Antoniewiczów (1890) i Rosen z żoną (ok. 1900) oraz rysunek Bal maskowy u Belzebuba (ok. 1900) z kolekcji Muzeum Karykatury, w których formalne cechy secesji przenikają się z doskonałym wydobyciem przez artystkę charakteru karykaturalnie przedstawionych postaci.

Dorobek Otolii Kraszewskiej stanowi interesujący przykład twórczości artystki, która z powodzeniem łączyła klasyczne wykształcenie malarskie z nowoczesną wrażliwością końca XIX i początku XX wieku. Jej prace graficzne, zwłaszcza ilustracje i karykatury, wskazują nie tylko na jej biegłość warsztatową, lecz także na zdolność przenikliwego obserwowania rzeczywistości oraz umiejętność nadawania jej artystycznej formy o wyraźnie indywidualnym charakterze.