„Przed wyjściem za mąż pracowałam w Warszawie dla różnych czasopism, w tym tygodnika satyrycznego oraz magazynu jazzowego, a teraz kontynuuję tę pracę ilustrując książki. Projektowałam także plakaty teatralne” [1].

Tak w 1981 roku, w wywiadzie dla francuskiego pisma „Toutes les Nouvelles”, swą działalność w Polsce wspominała, mieszkająca od 1975 roku we francuskim Chaville, Zofia Panasiuk, graficzka, malarka i rysowniczka, absolwentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Twórczość rysunkowa Panasiuk stanowi wyjątkowe połączenie groteski oraz krytycznego komentarza społecznego. Artystka, zajmując się satyrą rysunkową głównie w latach 70., stworzyła własny język plastyczny, którego dominantą wizualną stały się wyolbrzymienie i daleko posunięta deformacja, nie pozwalające przejść obojętnie obok jej kompozycji.

Debiut Panasiuk w „Szpilkach” miał miejsce w 1971 roku, czyli w momencie, kiedy młode pokolenie rysowników stopniowo zaczęło wypierać z łamów pisma starszych kolegów. Po zmianach jakie zaszły w redakcji w 1969 roku, ówczesny redaktor naczelny tygodnika, Krzysztof Teodor Toeplitz, postanowił nie tylko zmienić format pisma, lecz także jego szatę graficzną, którą mieli zapewnić mu młodzi graficy i rysownicy, m.in.: Julian Bohdanowicz, Andrzej Dudziński, Andrzej Krauze, Andrzej Mleczko a także kilka rysowniczek, w tym Zofia Panasiuk oraz Małgorzata Spychalska-Komar.

Już pierwsze prace Panasiuk opublikowane w „Szpilkach” wskazywały kierunek jej artystycznych poszukiwań i bliskie związki z poetyką surrealizmu. Jej prace budowane były za pomocą grubego, programowo nieco niestarannego konturu, który zazwyczaj wypełniała płaska plama koloru (niekiedy zdarzały się w jej kompozycjach także przejścia tonalne). Trójwymiarowość postaci artystka osiągała poprzez często spotykane w jej pracach cieniowanie, które dodatkowo podkreślało fakturę podłoża i służyło wzmacnianiu ekspresji jej rysunków.

Charakterystyczną cechą prac satyrycznych Zofii Panasiuk było z pewnością to, że traktowała ludzkie ciało, jako przestrzeń eksperymentu plastycznego. To podejście uwidaczniało się w wielu jej pracach, w których poddawała postaci silnej deformacji. Zabieg ten sprawiał, że pojawiające się w jej kompozycjach zniekształcone twarze, multiplikowane głowy, przerysowane gesty i mimika oraz nieproporcjonalne części ciała, nawiązywały do estetyki grozy, oscylującej między poetyką surrealizmu, makabreski i karykatury. Artystka sprawnie łącząc w swych kompozycjach wspomniane kategorie dowodziła, że działania te nie były dla niej jedynie eksperymentem formalnym, lecz stanowiły efektywną strategię demaskowania niewygodnych prawd, które odsłaniały się wraz z przesadą i wyolbrzymieniem.

Czytelny przykład wspomnianych strategii stanowiły chociażby jej rysunki publikowane w cyklu pt. Ludzie! Ludzie! Ludzie to robią!, gdzie artystka komentując kondycję, życie i zachowania ówczesnych ludzi – co zresztą wpisywało się w odwieczną tradycję satyry społecznej – korzystała z wizualnej brutalności jako środka wyrazu, balansując między uwypuklaniem warstwy komicznej jej prac a wywoływaniem u widza obrzydzenia i niechęci. Pojawiające się u Panasiuk dosadność i dosłowność, połączone z silną deformacją i ekspresyjną formą, miały na celu obnażać i poddawać ocenie zachowania, których nie sposób usprawiedliwić, takie jak chociażby autodestrukcja, zarówno ta dosłowna jak i metaforyczna, egoizm czy uprzedmiotowienie człowieka (rys. Poławiacze głów, Apetyt odchodzi przy patrzeniu).

Panasiuk w swych pracach chętnie komentowała także kwestie związane z przypisanymi kobietom i mężczyznom rolami społecznymi. W takich przypadkach operowała nieco innym rodzajem groteski, łagodniejszym, choć nadal ironicznym. Przykładem może być praca pt. Ojcowie w połogu – także z cyklu Ludzie! Ludzie! Ludzie to robią! – przedstawiająca mężczyznę leżącego w łóżku z niemowlęciem, wydającego dźwięki kojarzące się z porodem. To ironiczne przedstawienie, polegające na ukazaniu mężczyzny w roli uznanej za kobiecą, stało się z jednej strony przewrotnym komentarzem na tematem definicji kobiecości i męskości, a z drugiej na temat kwestii związanych z macierzyństwem i rolą społeczną kobiety.

Odważna i bezkompromisowa twórczość Zofii Panasiuk, wyróżniająca się dosadnością na tle działalności innych karykaturzystek, działa także dziś niczym krzywe zwierciadło, które dopiero w momencie silnej deformacji pozwala odkryć prawdę o człowieku, jego roli społecznej i kondycji. Jej satyryczno-groteskowe prace nie są zdystansowanym opisem lecz formą oskarżenia, wskazania, że przedstawione absurdalne lub przerażające zachowania nie są tylko artystyczną fantazją, ale hiperbolicznym odbiciem rzeczywistości.